Het vervolg van de tocht – van vlaai tot Vlaamse bodem

Wat een ontvangst in Sautour. De gastheer had me al hartelijk begroet, maar dat hij daarna ook nog een bordje met een stuk zelfgebakken vlaai kwam brengen, helemaal naar mijn tentplek achter in de tuin – dát was toch wel van een hogere gastvrijheidsorde. Ik was meteen verkocht. Zachte bodem, volle kersensmaak, en dat op een campingstoel als toetje na de 'wok'maaltijd.  Je moet er even voor onderweg zijn, maar dan héb je ook wat.

Ondertussen ben ik aardig geroutineerd in mijn dagelijks ritueel: luchtbed opblazen. Dat dat zonder de juiste tuitjes voor de elektrische pomp moet, had ik volgens mij al eens gemeld – maar ik wil toch nog even benadrukken: wat een gedoe. Gelukkig hebben de laatste campingspots geen stroom, dus heb ik daar ook niks aan gehad. Kwestie van consistent ongemak.

De ochtend begon weer klassiek plattelands:
– Een hanengekraai-ensemble
– Loeiende koeien in de verte
– Kwispelende honden die dat alles luidkeels begeleidden
– Eenden in kwakkoord
– Roekoe-roekoe van duiven in het dakspant
– En als klap op de vuurpijl: een bever die met een welgemikte plons het ochtendleven inluidde. Ik geloof dat hij mij ook zag.

De douche was van het type ‘zak met water en handpomp’, wat er op papier uitzag als een martelinstrument, maar uiteindelijk om 07:00 uur verrassend verkwikkend bleek. Zeker in combinatie met het aparte droogtoilet in een houten hokje dat rook naar vers gezaagd dennenhout. Kamperen in z’n meest pure vorm.

Koffie uit de percolator (altijd goed), brood zonder boter (want die was veranderd in een soort zoute motorolie), maar toch prima te eten. De eenvoud van het onderweg-zijn.

De Moezel heb ik laten schieten – zaterdagochtend wacht er een golfwedstrijd, dus dat werd te krap. Dat stukje route blijft op het wensenlijstje. In plaats daarvan afgeslagen richting Limburg, via een wonderschone route dwars door de Ardennen. Nog wel even gestopt in Rochefort – het bier is er beroemd, maar ik had geen ruimte in de bagage en het was nog veel te vroeg om al aan een trappist te denken (vond ik toen nog).

De dag eindigde op camping De Boomgaard in Maaseik. Rustig plekje, zacht avondlicht, en ik zit nu voor mijn tentje met een klein glaasje, turend naar een paar Vlaamse wolken die loom voorbijdrijven.

Morgen zet ik koers naar Sneek. De route via N-wegen is zo’n 270 km – goed voor een kleine vijf uur sturen. Maar wie weet word ik ongeduldig en pik ik toch een stukje snelweg mee. Eerst nog even dit moment vasthouden.

P.S. Mocht dit verslag wat snel na het vorige komen: de Belgische Ardennen zijn prachtig, maar ontvangst? Nul. Geen streepje.

Uiteraard bedank ik mijn vriend Chat voor zijn uitwerking van mijn tekst.